Rozdział VII

- Cześć, Max. Tu Nathan.

Prawie upuściłam telefon z wrażenia. Niemożliwe, przecież on jest w więzieniu. Chyba się nie dobudziłam...

- Że co? - powiedziałam inteligentnie zaspanym tonem.

- Nathan Prescott. - powtórzył lekko zirytowany.

- Max Caulfield. - rzuciłam bez zastanowienia, ziewając.

- To już wiem, idiotko. - syknął, ale zaraz się poprawił - Przepraszam. Ja... Wiem, że trochę wcześnie dzwonię...

- Nie, i tak już nie spałam - przerwałam mu.

- No, właśnie słyszę. - mruknął, a ja zaczerwieniłam się ze wstydu. Jak dobrze, że on tego nie widział.

- Ekhem... Więc po co dzwonisz? - potarłam się lewą stopą o prawą nogę.

- Nie idę do więzienia. - powiedział. Skutecznie mnie to obudziło.

- Naprawdę? - wydusiłam po dłuższej chwili.

- Max, jesteś dzisiaj nienormalna. - roześmiał się, ale od razu dodał - Przepraszam, nie chciałem żeby to tak zabrzmiało.

Zaczynało mi być nieswojo... Czy ja rozmawiałam z TYM Nathanem? Od kiedy on w ogóle kogoś przeprasza? Co się dzieje?

- Ale.. Jak to nie idziesz? Przecież...

- Wiem, jestem mordercą. - przerwał mi.

- Świetnie, że sobie to uświadomiłeś. - mruknęłam.

- Ja... Ech. Chciałbym z tobą porozmawiać.

- A czy my właśnie nie rozmawiamy? - przewróciłam oczami.

- Znaczy... Osobiście. Wiesz, na żywo.

Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć.

- Sama nie wiem... - podrapałam się po karku dłonią.

- Ja cię nie zmuszam, nie musisz przychodzić. - rzucił szybko.

Przez chwilę biłam się z myślami. Nie podobało mi się to. Nathan był taki... Dziwnie miły. Zupełnie jak nie on. W końcu odezwał się, zrezygnowany, po krótkim czasie:

- Rozumiem, że odpowiedź brzmi nie. W takim razie cze...

- Nie! Czekaj! - krzyknęłam - Chyba... Chyba mogę iść. - powiedziałam cicho.

- Świetnie! Będę pod akademikiem za dziesięć minut. - odparł uszczęśliwiony. Nawet przez telefon dało się to usłyszeć.

- Super... - rzuciłam i chłopak się rozłączył.

Odłożyłam komórkę i usiadłam na łóżku. Czy ja naprawdę miałam spotkać się z zabójcą mojej najlepszej przyjaciółki twarzą w twarz? Seryjnie?

Oparłam głowę na dłoniach i westchnęłam. Miliony myśli przebiegały mi w głowie. Na żadnej jednak nie potrafiłam się skupić. Wyobraźnia podsyłała mi mnóstwo możliwych scenariuszy rozmowy z Nathanem.

W końcu wstałam z myślą "nie będzie tak źle", ubrałam się i wyszłam przed akademik.

Prescott stał oparty o drzewo i szukał czegoś w swoim telefonie.
Przez chwilę myślałam, czy podejść, czy, niczym "Ninja z Blackwell", dyskretnie uciec, ale chłopak zauważył mnie, bo schował komórkę i zaczął do mnie machać.

Czyli żadnej możliwości ucieczki, a dodatkowo wszyscy obecni na dworze zaczęli się gapić w moją stronę. Niektórzy patrzyli znacząco, inni z niedowierzaniem.
Mam nadzieję, że nie pomyśleli, że ja i Nathan jesteśmy... Parą.
Aż mnie wzdrygnęło na samą myśl o tym.

Udałam, że w ogóle nie obchodzą mnie te zaciekawione spojrzenia i ruszyłam w kierunku chłopaka.

- Max... Ładnie wyglądasz. - uśmiechnął się Prescott. Czy on kiedykolwiek powiedział mi coś równie miłego? Czuję, że coś brał. Zwłaszcza, że wyglądałam tak samo jak zwykle - znoszone jeansy, szara bluza i jakiś T-shirt.

- Taa... Dzięki. - odparłam niepewnie i sama szybko przeskanowałam go wzrokiem. Miał na sobie ciemne spodnie, czarną koszulkę, białą koszulę i pomarańczową bejsbolówkę - ubrany był tak samo, jak w dzień zamordowania Chloe. Zastanawiałam się, czy zrobił to specjalnie.

- Max, ja... - zaczął niepewnie Nathan i odchrząknął - Wiem, jaki byłem wcześniej.

"Co ty nie powiesz, Sherlocku" - pomyślałam, ale powstrzymałam się od powiedzenia tego głośno.
Chłopak chyba czekał, aż coś odpowiem, jednak nie słysząc żadnego odzewu z mojej strony, kontynuował:

- Myślę, że... Więzienie mnie zmieniło. - rzekł poważnie, a ja parsknęłam śmiechem.

- Więzienie? Zdążyli ci chociaż celę przydzielić?

- Bardzo śmieszne. Chodziło mi bardziej o... Możliwość pójścia za kratki. Teraz lepiej?

- Znacznie. - uśmiechnęłam się. To niesamowite, jeszcze wczoraj miałabym ochotę go zabić, a dzisiaj stoję obok niego i się śmieję. Naprawdę jestem nienormalna.

- Rozmawiałam z twoją mamą niedawno. Nie wiedziałam, że jest weterynarzem. - Kopnęłam w szyszkę leżącą na chodniku, przerywając niezręczną ciszę.

- Mama bardzo kocha zwierzęta. W naszym domu zawsze było mnóstwo zwierząt. - Chłopak włożył dłonie w kieszenie spodni - Miałem chyba z cztery psy, dwa koty, a pomiędzy nimi kilkanaście chomików i świnek morskich. Niektóre żyją do dziś.

- Wowser. Ja nigdy nie miałam nawet rybek. - przyznałam smutno, zwieszając głowę.

- Współczuję. Nie umiem sobie nawet wyobrazić życia bez moich kochanych pupilów.

To zasmuciło mnie jeszcze bardziej. Chłopak od razu to zauważył i zreflektował się:

- Wybacz... Ja też nie miałem nigdy rybek, jeśli to cię pocieszy. - uśmiechnął się ciepło i położył dłoń na moim ramieniu. Nie zareagowałam, szłam w ciszy patrząc nadal w ziemię. Prescott odchrząknął.

- Dlaczego byłaś u mojej mamy, jeśli nie masz zwierzaka?

- Poszłam tam z Kate. Coś działo się z jej królikiem. - odparłam.

- Aha. - mruknął chłopak. Przez chwilę szliśmy nic nie mówiąc, aż coś sobie przypomniałam.

- Dlaczego dzwoniłeś z nieznanego numeru?

- Mam... Mam nowy numer. - powiedział nerwowo. Nie spodobało mi się to.

- Coś nie tak? - spytałam, patrząc na niego podejrzliwie.

- Nie... W porządku. Kiedyś ci opowiem. - odpowiedział, ucinając temat. Wzruszyłam tylko ramionami.

Musiałam się tego dowiedzieć. Teraz albo nigdy... Nie wiem, czy będę miała więcej odwagi, aby zadać to pytanie później.

- Co cię skłoniło do zabicia Chloe? - zapytałam łamiącym się głosem.

Prescott stanął przede mną i popatrzył mi w oczy. Poczułam się... Dziwnie. To było okropnie krępujące, ale z drugiej strony... Jego niebieskie oczy hipnotyzowały i podobały mi się.

- Przepraszam, Max. - powiedział, łapiąc mnie za ramiona - Zabiłem kogoś tak ważnego dla ciebie. Nie wiem, dlaczego to zrobiłem. Ale muszę ci o czymś powiedzieć.

Stałam jak sparaliżowana i tylko patrzyłam w jego smutne oczy.
Chłopak nagle zawahał się, popatrzył w drugą stronę, ale w końcu znowu odwrócił twarz do mnie.

- Jestem chory. - wyznał. - I nie mówię tu o jakimś dziecinnym kaszelku. Jestem chory psychicznie.

Otworzyłam usta ze zdziwienia.
Nie spodziewałam się tego. Chociaż, przypomniałam sobie jego rysunki, zdjęcia... I leki, jakie musiał brać. To wyjaśniałoby całe jego zachowanie. I ta kartka od doktora w Ciemni... Dodatkowo jego matka o tym wspominała, ale nie pomyślałabym, że usłyszę to kiedykolwiek z jego ust.

- Choruję na schizofrenię. - ciągnął - Wiem, że jestem niebezpieczny. Nawet mój psychiatra to przyznał.

Zaczęłam się bać. Kto wie, co on może mi zrobić? Chciałam się wyrwać, ale Nathan mocno mnie trzymał. Pewnie bał się, że ucieknę.

- Nie bój się mnie. Nie chcę zrobić ci krzywdy. Nie mógłbym.

- A Chloe...? - zapytałam cicho.

- Ona... Ona nie była tobą. - westchnął, po czym mnie puścił.
Nagle przypomniała mi się jego wiadomość, którą nagrał zanim Jefferson go zabił. Zrobiło mi się go żal. Patrzył tak smutno...
Po prostu go przytuliłam. Zaskoczyłam go.

- Wiesz - szepnął - Już dawno nikt mnie nie przytulał. Nie wiedziałem, że to może być tak przyjemne...

Ja też nie. Najchętniej już nigdy nie opuszczałabym jego silnych ramion.

- Dlaczego zadzwoniłeś akurat do mnie? - zapytałam, wtulona w jego ciepłą bluzę.

- Dlaczego? Bo... Lubię cię, Max.